अयोध्याकाण्ड सप्तसप्ततितमः
॥ भरतशत्रुघ्नविलापः ॥
ततर्दशाहेऽतिगते कृतशौचो नृपात्मजः ।
द्वादशेऽहनि सम्प्राप्ते श्राद्धकर्माण्यकारयत् ॥ १ ॥
ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नं धनमन्नं च पुष्कलम् ।
वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥ २ ॥
बास्तिकं बहु शुक्लं च गाश्चापि शतशस्तथा ।
दासीदासं च यानं च वेश्मानि सुमहान्ति च ॥ ३ ॥
ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रः राज्ञस्तस्यौर्ध्वदैहिकम् ।
ततः प्रभातसमये दिवसेऽथ त्रयोदशे ॥ ४ ॥
विललाप महा बाहुर्भरतः शोकमूर्छितः ।
शब्दापिहितकण्ठश्च शोधनार्थमुपागतः ॥ ५ ॥
चितामूले पितुर्वाक्यमिदमाह सुदुःखितः ।
तात यस्मिन्निसृष्टोऽहं त्वया भ्रातरि राघवे ॥ ६ ॥
तस्मिन्वनं प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तोऽस्म्यहं त्वया ।
यथा गतिरनाथायाः पुत्रः प्रव्राजितः वनम् ॥ ७ ॥
तामम्बां तात कौसल्यां त्यक्त्वा त्वं क्व गतर्नृप ।
दृष्ट्वा भस्मारुणं तच्च दग्धास्थिस्थानमण्डलम् ॥ ८ ॥
पितुः शरीरनिर्वाणं निष्टनन् विषसाद सः ।
स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणीतले ॥ ९ ॥
उत्थाप्यमानः शक्रस्य यन्त्र ध्वजैवच्युतः ।
अभिपेतुस्ततः सर्वे तस्यामात्याः शुचिव्रतम् ॥ १० ॥
अन्तकाले निपतितं ययातिमृषयो यथा ।
शत्रुघ्नश्चापि भरतं दृष्ट्वा शोकपरिप्लुतम् ॥ ११ ॥
विसञ्ज्ञो न्यपतद्भूमौ भूमि पालमनुस्मरन् ।
उन्मत्तैव निश्चेता विललाप सुदुःखितः ॥ १२ ॥
स्मृत्वा पितुर्गुणाङ्गानि तनि तानि तदा तदा ।
मन्थराप्रभवस्तीव्रः कैकेयीग्राहसङ्कुलः ॥ १३ ॥
वरदानमयोऽक्षोभ्यो अमज्जयच्छोकसागरः ।
सुकुमारं च बालं च सततं लालितं त्वया ॥ १४ ॥
क्व तात भरतं हित्वा विलपन्तं गतः भवान् ।
ननु भोज्येषु पानेषु वस्त्रेष्वाभरणेषु च ॥ १५ ॥